Mijn proces

Lange tijd twijfelde ik of ik dit proces moest opschrijven. Het is persoonlijk. Iets wat ik meestal niet zomaar deel. En toch... Juist daarom. Want dat stemmetje dat zei: ‘Wat zullen mensen hiervan vinden?’ is precies het mechanisme waar ik doorheen ben gegaan.

En ik weet inmiddels: wat voor mij gold, geldt voor velen. Misschien herken jij je er ook in. Dan is dit verhaal er ook voor jou.

Toen mijn lichaam begon te spreken

Rond mijn twintigste voelde ik het heel sterk: er moet iets veranderen. Ik liep vast in patronen die me niet meer dienden. Ik wilde begrijpen waarom bepaalde situaties me zo raakten, en hoe ik die confrontaties op een andere manier kon aangaan. De negatieve overtuigingen die ik over mezelf had, gaven me innerlijke spanning én fysieke klachten.

Mijn lijf liet me keer op keer weten dat ik mezelf voorbijliep: darmproblemen, ontstekingen, een gezwollen scheenbeen, hartritmestoornissen… Mijn lijf schreeuwde waar ik zelf nog niet durfde te voelen. Ik zag fysieke klachten als obstakels, iets dat ‘weg moest’. Maar het tegendeel bleek waar.

Van weerstand naar verbinding

Toen ik begon te voelen wat mijn klachten me wilden vertellen, gebeurde er iets. Ik nam de tijd, bracht mijn aandacht naar de plek in mijn lichaam die pijn deed, en liet de bijbehorende emoties toe. Eerst voelde ik vooral weerstand. Angst. Frustratie. Twijfel. Maar gaandeweg merkte ik dat juist dat de toegangspoort was naar heling.

Ik herkende oude overtuigingen: ‘Ik kan dit niet’ of ‘ik moet me bewijzen’. Het waren bekende stemmen uit mijn jeugd, die vooral op school en op de tennisbaan luid aanwezig waren.

Altijd maar doorgaan
Als kind en puber legde ik de lat hoog. Rusten voelde als falen. Er moest altijd iets ‘gepresteerd’ worden. Onbewust probeerde ik daarmee een diep verlangen te vervullen: gezien worden. Goed genoeg zijn.

Die drang om te presteren leidde tot constante stress. Geen wonder dat mijn hartritme in de war raakte. Mijn lijf deed letterlijk wat ik zelf niet kon: vertragen, voelen, stoppen.

De kracht van inzicht

Mijn ontstekingen, vooral bij mijn oog, waren niet toevallig. Ze lieten me letterlijk en figuurlijk zien dat ik iets niet meer helder waarnam. Dat ik leefde vanuit een overtuiging die niet van mij was, maar die ik voor waar was gaan aannemen.

Toen ik dat begon te zien, leek het even alsof de grond onder mijn voeten verdween. Alles wankelde. Maar precies daar, in dat onzekere niets, ontdekte ik wat wél klopte: ikzelf. Niet wie ik moest zijn, maar wie ik al was.

Nog steeds onderweg, maar niet meer verdwaald

Deze weg was, en is, niet altijd makkelijk. Ook nu word ik nog wel eens geraakt, kom ik oude delen tegen of stap ik per ongeluk weer in een oud patroon. Maar ik blijf er niet meer in hangen. Ik herken het sneller, kan ermee zijn, en stap weer terug in verbinding met mezelf. Mijn leven volg ik nu niet meer vanuit een opgelegd ritme, maar vanuit het ritme van mijn hart.

Niet af, maar op weg

Door dit te delen, wil ik laten zien dat heling geen rechte lijn is, en dat je niet ‘af’ hoeft te zijn om bewust te leven. Je hoeft het niet perfect te doen. Het enige wat je moet doen, is trouw zijn aan jezelf.

Heb jij ook het gevoel dat er iets onderhuids speelt? Dat je lichaam je iets probeert te vertellen? Dan ben je welkom om samen te kijken. Plan hier een kennismakingsgesprek.